Financixeble problemen, en dat is dan zacht uitgedrukt. Jarenlang heb ik me in allerlei bochten gewrongen om rekeningen te betalen met alle bijbehorende boetes van administratiekosten, incassobureaus, deurwaarders, exploten en noem het allemaal maar op.37 jaar, getrouwd, leuk huis, 2 kinderen en jarenlang de schijn opgehouden tot maandag 18 september 2006, toen ging de beerput open. Voor mijzelf maar ook voor mijn echtgenoot die van niks wist.

Zo, we hebben een paar enerverende dagen achter de rug. De verjaardag is voorbij en goed verlopen. Er was hier in de buurt een nieuwe supermarkt geopend die vlaaien weggaf bij de boodschappen. Naast de gratis vlaai, had ik nog appeltaart en een soort van eigen creatie tiramisutaart gemaakt. Verder wat zelfgemaakte salades en zoals ik al aangaf Aldi knabbels en drank. Totale kosten: x80 47.98. Aantal personen op verjaardag: 21 volwassenen en 9 kinderen, als ik dan de kinderen half tel, komen de kosten op nog geen 2 euro per persoon.

Verder had Ad maandag een afspraak geregeld bij een "Financial Coach" die hij kent. Ad heeft hem ingeschakeld omdat hij zelf overal afgewimpeld werd. Hij heeft hem de situatie uitgelegd en gevraagd of hij wellicht iets voor ons kan betekenen. Na een week of drie belde de man terug dat we langs konden komen. Dat was dus afgelopen maandag. Ad was al eerder bij ons om uit te leggen wat er waarschijnlijk geregeld was en vervolgens zijn we met ons driexebn ernaartoe gegaan. Het resultaat is dat we door het zetten van heel veel parafen en 2 handtekeningen weer verzekerd zijn en een nieuwe hypotheek hebben.

Het plan wat Ad bedacht heeft, kan dus uitgevoerd worden. Het is de bedoeling dat we binnen nu en twee/drie weken bij de notaris zitten. Daar wordt dan het gros van onze financixeble shit opgelost. De oude hypotheek wordt afgekocht en het flexibel krediet wordt terugbetaald. Het gevolg daarvan is, dat onze woonlast per maand teruggaat van 750 euro naar nog geen 400 euro.

Natuurlijk is dit allemaal niet zonder slag of stoot tot stand gekomen. Er zijn uiteraard voorwaarden gesteld. Zowel door de bank als door de verzekeringsmaatschappij. Beide willen ze de overeenkomst aangaan als er vooruit een jaar rente en premie betaald wordt. Ook dat is geregeld. De twee jaarbedragen zijn meegenomen in de hypotheek en wij gaan vervolgens dus per maand vooruit betalen voor het volgende jaar.  Van het hypotheekbedrag wat vervolgens "overblijft" worden de achterstanden weggewerkt en wat er dan nog over is, gaat naar een spaarrekening. Omdat onze oude hypotheek een spaarhypotheek was, komt daarvan, hoe vreemd het ook klinkt, nog een bedrag aan levensverzekering vrij, ook dat gaat naar de spaarrekening. De financixeble man (laten we hem maar Engel noemen) lijkt echt alles uitgezocht te hebben, ook belastingtechnisch waardoor alles nu op een verantwoorde en zo voordelig mogelijke manier geregeld wordt. Het is niet te geloven. We kunnen zelfs een spaar/beleggingsplan wat we jaren geleden afgesloten hebben, houden en normaal door laten lopen tot de aflooptijd (2013).

Het feit dat Engel alles voor elkaar gekregen heeft, is puur op persoonlijke titel en via connecties gegaan. We zijn er ons ook terdege van bewust dat we hem (en Ad) dankbaar mogen zijn. De enige schuld die we na het bezoek aan de notaris overhouden is de hypotheek, niet te geloven, toch?

De reden waarom Engel zich voor ons ingezet heeft, is dat de hij vindt dat iedereen een tweede kans vedient………

(Ondertussen: Kleng! De post wordt door de brievenbus gegooid. Moet echt even gaan kijken, sorry voor de onderbreking. Twee folders, een gratis tv gids, dank je wel Vara, en een brief van de oude verzekering met de vermelding van de schadevrije jaren van de autoverzekering, blijkbaar begint het al te lopen….)

…Een tweede kans dus. En zo heeft Engel het ook bij de betreffende bank en verzekeringsmaatschappij gebracht. Niet alleen winst maken en geen risico willen lopen, maar ook oog voor het sociale aspect hebben. Engel is ervan overtuigd dat het goed komt met ons en heeft heel duidelijk gemaakt dat we dat ook aan hem verplicht zijn omdat hij zijn nek voor ons heeft uitgestoken.

Allemaal stokken achter de deur om het nooit meer zover te laten komen. Een frisse start, een schone lei, geen kerfstok meer, maar we zijn er nog lang niet. Langzaam wordt het financixeble plaatje duidelijker, nu kan het budgetteren beginnen en we krijgen er zowaar nog lol in ook. Wat kost nou eigenlijk wat en hebben we dat er wel voor over? Waar kan het minder? De site van het NIBUD is heel behulpzaam met de budgetwijzer die ze erop hebben staan. Voor mij is het een verademing om eindelijk, zoals het hoort, dit soort zaken met Joep te bespreken.

Heel kort gezegd is het een opeenstapeling geweest van steeds minder inkomsten. Sommige daarvan waren een bewuste keuze, sommige noodgedwongen.

Toen Joep en ik elkaar leerden kennen, werkten we allebei 40 uur. Geen financixeble problemen, geen vuiltje aan de lucht. In die tijd gingen we volop stappen en uit eten en na een tijdje besloten we te gaan samenwonen. Geld genoeg voor de inrichting van ons huis, leuke (toen dan) meubels, aardige tuin aangelegd, boodschappen doen bij de AH, iemand die onze troep op kwam ruimen, de bakker en melkboer aan huis, kortom niks aan de hand.

Joep is toen van baan veranderd en ging van 40 uur naar ongeveer 55 uur per week. Nog meer geld, maar ook een zware baan. Toch hadden we het hartstikke fijn, we deden zo veel mogelijk leuke dingen samen in de spaarzame vrije tijd die we hadden. Geld speelde daarbij geen rol, dat was er in overvloed. In die jaren zijn we ook getrouwd en hebben we ons huis gekocht. Een oud, groot huis dat we door familie-omstandigheden voor een belachelijk lage prijs (100.000 gulden) hebben kunnen kopen. Iets meer (40.000 gulden) hypotheek genomen om de noodzakelijke verbouwingen te kunnen realiseren. Huisje, boompje, beestje (een hond). De hypotheek werd een spaarhypotheek met een rente van 8.4 % (12 jaar geleden) en een bruto maandlast van 545 euro.

Toen ging het bedrijf waar ik werkte, verhuizen naar een heel ander deel van het land. Meeverhuizen was voor ons geen optie. Ik ging dus op zoek naar een andere baan en vond die aansluitend. In overleg (toen nog wel) ging ik 32 uur werken. Iets minder salaris was uiteraard het gevolg, maar daar konden we makkelijk mee leven.

Vervolgens werd er in onze rij huizen door een aantal buurtbewoners het plan opgevat om de daken te vernieuwen. Zonder ons te verdiepen in allerlei mogelijkheden, hebben we daarvoor geld gebruikt wat op dat moment beschikbaar was van een flexibel krediet dat Joep in zijn jonge jaren ooit eens voor een auto afgesloten had. Dat krediet stond al op 0 toen ik Joep leerde kennen, maar het bestond nog wel en was direct opneembaar. 10.000 euro opgenomen dus met een maandlast van 200 euro per maand.

Langzaamaan gingen we aan kinderen denken. Denken ja, het heeft 4 jaar geduurd voordat ik ook daadwerkelijk zwanger was. De zwangerschap verliep alles behalve vlekkeloos, ik ben 9 maanden beroerd geweest met als gevolg dat ik na de bevalling 13 kilo lichter was dan voor de zwangerschap. Ik, die altijd dik geweest was (bijna 90 kilo), was nu ineens een heel stuk slanker. We waren ontzettend gelukkig met de geboorte van onze dochter, wat een cadeau! Haar kamertje was perfect in orde, ik ging nog twee dagen werken en daarmee gingen onze inkomsten weer verder omlaag en kwam er de kostenpost van de opvang voor dochterlief erbij.

Toen onze oudste ongeveer 3 maanden oud was, hebben we samen besloten dat Joep een andere baan zou zoeken. Terug naar een normaal ritme van 40 uur zodat hij meer tijd zou hebben voor onze kleine meid. In de baan die hij had was hij zelden thuis als de kleine wakker was en als hij er dan een keer was, begon ze keihard te huilen als ze hem zag. (wie is toch die man die op zondag… je kent het nog wel) Een nieuwe, regelmatige baan was zo gevonden en we beseften dat we het nu toch wel een stuk zuiniger aan moesten doen, dat was het logische gevolg van onze keuze.

Na een miskraam volgde mijn derde zwangerschap die zeker de eerste 20 weken heel spannend was. Na de geboorte van onze tweede dochter was ik weer 8 kilo lichter. Toen de jongste nog geen twee jaar was, werd ik ontslagen om, zoals dat dan zo mooi heet, bedrijfseconomische redenen. Ik wist dat het niet goed ging met het bedrijf waar ik werkte, maar ik maakte me niet zo druk, dacht dat ik onmisbaar was (stom stom). Wel dus. Nog 1 salaris om rond te komen, maar wel alle tijd voor de kinderen. Inmiddels stond ik wel ingeschreven bij de KvK en had ik incidenteel inkomsten uit opdrachten. Met lood in mijn schoenen ging ik na mijn ontslag naar het CWI en het UWV voor een ww-uitkering. Ik schaamde me rot om mijn hand op te moeten houden, ik zou recht hebben op 1 1/2 jaar uitkering. Ik heb een half jaar "geprofiteerd" en daarna had ik ervoor gezorgd dat ik zoveel uur voor mezelf werkte, dat ik die uitkering niet nodig had. Inmiddels zijn de inkomsten van mijn eigen toko bijna tot 0 gereduceerd. Dat komt voor een groot deel door de ontstane situatie, bang zijn als de telefoon gaat en daardoor heel slecht bereikbaar zijn.

Ik weet niet meer precies wanneer ik er voor het eerst achterkwam dat we een rekening niet konden betalen. Waarschijnlijk is het een rekening WOZ belasting van de gemeente geweest die ik weggegooid heb omdat we daar op dat moment het geld niet voor hadden. Ik vond het de moeite niet waard om het Joep te vertellen, ik dacht echt ik wacht wel op de aanmaning en betaal dan wel. Toen die kwam, hadden we het geld er ook niet voor. Weer weggegooid. Nou ja, het mag duidelijk zijn, uiteindelijk komt er dan iemand aan je deur om geld vragen. Daar zei ik dan heel verbaasd tegen: "Is dat niet betaald? Wat raar, ik zal het nakijken en regelen." Vervolgens duurde het dan weer een maand of 3 voordat de deurwaarder terugkwam. Uiteindelijk betaalde ik dan wel. Op een moment dat er een leuke opdracht betaald was, of als het vakantiegeld binnenkwam of een extraatje in een andere vorm. Zo is het eigenlijk met alles gegaan. Het hoogtepunt ligt wel op het laatste half jaar, de automatische incasso’s zijn allemaal stopgezet door de bank omdat we op een gegeven moment de kredietlimiet van 1900 euro bereikt hadden en we maar steeds niet in de plus kwamen. Nu is er sinds mei van dit jaar niks meer betaald. (alleen het flexibel krediet, daar zorgt de bank zelf wel voor, dat is de enige incasso die ze niet gestorneerd hebben.)

Dat Joep van niks weet, is er ingeslopen. Van kwaad tot erger en op een gegeven moment durfde ik het simpelweg ook niet meer te vertellen. Dat heeft me veel moeite en energie gekost, naast alle onbetaalde rekeningen wilde ik ook per se niet dat Joep iets te weten kwam. Ik heb (tot mei) steeds alle financixeble branden kunnen blussen en tegen beter weten in dacht ik dat het ook wel weer goed zou komen. Dus verdween alle post in de kliko, zorgde ik er op zaterdag voor dat Joep nooit in de buurt was als de postbode kwam en was de maandag voor mij altijd een relatief rustige dag omdat de post dan niks bijzonders brengt. Natuurlijk weet en wist Joep wel dat we het niet heel breed hadden.

Ik kom dus al jaren (niet) rond van heel weinig geld voor eten en kleding.

Als ik voor de keuze stond: rekening betalen xf3f luiers en voeding kunnen kopen, dan had ik die beslissing zo gemaakt. Dat de rekeningen daardoor alleen maar veel hoger werden door alle bijkomende kosten, nam ik voor lief. Voor een rekening van 95 euro, betaalde ik uiteindelijk 450 euro, en dat is maar 1 voorbeeld.

Het probleem nu is dan ook dat we overal achterstand in betaling hebben, zoals je al eerder kon lezen. Onze auto is een oud, maar nog steeds goedgekeurd vehikel uit 1986 dat we momenteel geschorst hebben. Als we hem verkopen levert ie nog geen 300 euro op. Dat kan altijd nog, we wachten eerst de toekomstige financixeble situatie af. Inmiddels hebben we een klein beetje zicht gekregen op hoe die situatie er uit kan komen te zien. We hebben nu zelf de inkomsten en uitgaven op een rijtje gezet en zoals het er nu uit ziet houden we dan een kleine 150 euro per week over voor boodschappen en kleding. Daar werden we heel blij van.

Sinds de jongste ook naar school gaat, werk ik 1 dag in de week en natuurlijk solliciteer ik op alles wat maar enigszins wat is. We hebben er nooit voor gekozen om allebei fulltime te blijven werken. Joep is hier degene met een vaste aanstelling en minder gaan werken kan voor hem nu niet, het is de enige zekerheid die we hebben op dit moment.

Inmiddels weeg ik nog 57 kilo en zie ik er niet meer uit. De enige reden die ik kan bedenken waarom ik alles voor Joep verzwegen heb, is dat ik hem nog wel van het leven wilde laten genieten. Waarom zouden we ons allebei rot moeten voelen als dat niet nodig is? Ik zie zelf ook wel dat het niet kan en niet normaal is, dat wist ik al die tijd al. En toch doen. Gelukkig kunnen we er nu wel samen over praten en ik moet zeggen dat ik het bijzonder vind hoe Joep op de hele situatie reageert. Voor hem kwam het als donderslag bij heldere hemel. Hij steunt me en hij blijkt veel flexibeler dan ik ooit voor mogelijk gehouden heb. Dank je wel lieverd!

…….. maar wel bijna.

Joep (mijn echtgenoot) is binnenkort jarig. Hij wil dat niet vieren en ik denk dat iedereen begrijpt waarom (ik ook). Toch zullen er mensen komen, dat is namelijk altijd zo. We nodigen nooit iemand uit, maar wachten af wie er komt. Familie, buren en vrienden die er aan denken en langs willen komen, zijn welkom. Geen zin, geen tijd of vergeten, is ook goed.

Ook de kinderen verheugen zich op de verjaardag. De versjes liggen al weken "verstopt" en natuurlijk moeten er slingers opgehangen worden. Feest dus, terwijl we niet in een feeststemming zijn.

De reacties die ik nu krijg over het vieren van verjaardagen bij ons in huis, van mensen die de situatie kennen, zijn eigenlijk allemaal gelijk. "Het kan ook altijd niet op bij jullie". Ik probeer de situatie dan te nuanceren. Het is namelijk niet zo dat ik een fortuin uitgeef aan een verjaardag. Koffie, thee, bier, fris, wijn, vlaai, stokbroodje, kaasje, salade, veel zelfgemaakt en veel van de Aldi. Maarrrr, en nou komt het, ik zorg er altijd voor dat ik genoeg te eten heb voor iedereen die er rond etenstijd zit. Ook geen gekke dingen, een ketel soep, een wok nasi, taco’s, zoiets. En daar komt nou net het commentaar op. Van de mensen die zelf jarenlang gezellig meegegeten hebben.

Het lijkt erop dat zij willen bepalen welke vrienden het recht hebben om mee te eten. Ze worden ook met naam en toenaam genoemd. "Het is toch belachelijk dat Veninde (beste vriendin) blijft om te eten, ze kan toch gewoon naar huis gaan (ze woont niet ver genoeg weg), ze is er meestal al lang genoeg en ze blijft er gewoon voor zitten. En dan Alex en Moon, die komen altijd pas tegen etenstijd, ze doen het er gewoon om." Zo kan ik nog wel even verder gaan.

Ik snap de commotie die nu ontstaan is wel, maar iedereen had die mening al, ook voordat ze van onze problemen op de hoogte waren (dat zeggen ze nu tenminste). En daar kan ik behoorlijk verdrietig van worden eerlijk gezegd. Van mij mag iedereen een mening hebben en die uiten, maar veroordeel mensen die mee-eten niet terwijl je zelf 4 straten verderop woont en ook meegegeten hebt. Onze vrienden zijn ons lief en worden net zo gastvrij ontvangen als ieder ander.

Niemand krijgt te eten op de komende verjaardag, dat mag duidelijk zijn. Maar verder zal er alles voldoende (niet overvloedig) zijn. Ik kijk wel welke dingen ik allemaal zelf ga maken, taart bakken blijft leuk, zeker met de kids. Het bier zal dit keer ook van de Aldi zijn (best te drinken), de wijn was dat al jaren (Kaapse pracht, niks mis mee). En het fijne van het hele verhaal: Joep kan zich hierin prima vinden.

Ik laat nog weten hoeveel het gekost heeft……

Zo, ik heb sinds lange tijd weer eens een goed gevoel over mezelf, ben benieuwd hoe lang ik ervan kan genieten. Toen vandaag de postbode was geweest (nog steeds een hartverzakking iedere dag) lag er onder andere een brief van Planet Internet op de mat. (met de rest van de post zal ik jullie vandaag niet vermoeien, dat komt later wel)

"Gefeliciteerd met uw nieuwe ADSL aansluiting." kopte het epistel. Vorige week hadden we ook al een brief van de KPN waarin ze onze contractbexebindiging bevestigden. Zelf hebben we niks opgezegd en Ad ook niet. Ik vertelde al eerder dat de telefoon afgesloten was en nu is dus het hele contract bij KPN ook afgesloten. Ad heeft vorige week al gebeld met ze en kreeg te horen dat het inderdaad einde verhaal was en dat ook ons telefoonnummer niet meer beschikbaar is.

Om een lang verhaal lang te houden; ik heb eerst een heel duur telefoontje met Planet moeten plegen. Het "nieuwe" abonnement zou ons namelijk x80 57.95 per maand gaan kosten. Dat zijn meer dan 100 pakken drinkyoghurt, of bijna 40 broden, of meer dan 10 kilo vlees bij de kiloknaller! Natuurlijk ben ik eerst gaan kijken hoe dat zit met het switchen naar een ander ADSL pakket. Lang leve de FAQ’s. Downgraden kan pas aan het einde van het contract en dat is per oktober 2007. Bellen dus. 0900- nummer voor 10 cent per minuut, en dat voor zo’n goede klant die bijna 60 euro moet gaan betalen per maand. (de achterstand van de betalingen even daargelaten) Voor degene die dit bericht "gegoogled" heeft: Planet heeft ook een gratis nummer, ik heb het zelf niet geprobeerd, want ik was al even aan het wachten en er waren nog maar 2 wachtenden voor me, maar dat nummer is 0800-0035 (vinden ze vast niet erg).

Toen ik aan de beurt was, heb ik de situatie uitgelegd en gevraagd of het abonnement toch niet eerder verlaagd kan worden. In eerste instantie werd er eigenlijk al gezegd dat dat niet mogelijk was, maar vervolgens vroeg de vriendelijke dame me of ik nog een ogenblikje had zodat ze het even na kon vragen (Ogenblikje kostte ook weer ongeveer x80 0.60, schat ik zo). Maar wel met resultaat. Hoera! Het abonnement is per direct omgezet naar het laagst mogelijke zonder vaste telefoonaansluiting. Uit coulance zei ze er nog bij, niet dat iedereen nu gaat denken dat het gebruikelijk is dat ze dat doen, jaja.

Pluto mag dan geen planeet meer zijn, maar Planet is zeker geen Dagobert Duck!

P.s. Toen ik over ons "oude" voor ons niet meer beschikbare telefoonnummer na ging denken, heb ik stiekem wel een binnenpretje gehad. Je zal dat nummer maar toegewezen krijgen! Ik weet niet of er hier liefhebbers voor zijn? Leuk nummer! Arme mensen die het krijgen…..

Zo, ik heb sinds lange tijd weer eens een goed gevoel over mezelf, ben benieuwd hoe lang ik ervan kan genieten. Toen vandaag de postbode was geweest (nog steeds een hartverzakking iedere dag) lag er onder andere een brief van Planet Internet op de mat. (met de rest van de post zal ik jullie vandaag niet vermoeien, dat komt later wel)

"Gefeliciteerd met uw nieuwe ADSL aansluiting." kopte het epistel. Vorige week hadden we ook al een brief van de KPN waarin ze onze contractbexebindiging bevestigden. Zelf hebben we niks opgezegd en Ad ook niet. Ik vertelde al eerder dat de telefoon afgesloten was en nu is dus het hele contract bij KPN ook afgesloten. Ad heeft vorige week al gebeld met ze en kreeg te horen dat het inderdaad einde verhaal was en dat ook ons telefoonnummer niet meer beschikbaar is.

Om een lang verhaal lang te houden; ik heb eerst een heel duur telefoontje met Planet moeten plegen. Het "nieuwe" abonnement zou ons namelijk x80 57.95 per maand gaan kosten. Dat zijn meer dan 100 pakken drinkyoghurt, of bijna 40 broden, of meer dan 10 kilo vlees bij de kiloknaller! Natuurlijk ben ik eerst gaan kijken hoe dat zit met het switchen naar een ander ADSL pakket. Lang leve de FAQ’s. Downgraden kan pas aan het einde van het contract en dat is per oktober 2007. Bellen dus. 0900- nummer voor 10 cent per minuut, en dat voor zo’n goede klant die bijna 60 euro moet gaan betalen per maand. (de achterstand van de betalingen even daargelaten) Voor degene die dit bericht "gegoogled" heeft: Planet heeft ook een gratis nummer, ik heb het zelf niet geprobeerd, want ik was al even aan het wachten en er waren nog maar 2 wachtenden voor me, maar dat nummer is 0800-0035 (vinden ze vast niet erg).

Toen ik aan de beurt was, heb ik de situatie uitgelegd en gevraagd of het abonnement toch niet eerder verlaagd kan worden. In eerste instantie werd er eigenlijk al gezegd dat dat niet mogelijk was, maar vervolgens vroeg de vriendelijke dame me of ik nog een ogenblikje had zodat ze het even na kon vragen (Ogenblikje kostte ook weer ongeveer x80 0.60, schat ik zo). Maar wel met resultaat. Hoera! Het abonnement is per direct omgezet naar het laagst mogelijke zonder vaste telefoonaansluiting. Uit coulance zei ze er nog bij, niet dat iedereen nu gaat denken dat het gebruikelijk is dat ze dat doen, jaja.

Pluto mag dan geen planeet meer zijn, maar Planet is zeker geen Dagobert Duck!

P.s. Toen ik over ons "oude" voor ons niet meer beschikbare telefoonnummer na ging denken, heb ik stiekem wel een binnenpretje gehad. Je zal dat nummer maar toegewezen krijgen! Ik weet niet of er hier liefhebbers voor zijn? Leuk nummer! Arme mensen die het krijgen…..

Waarom bloggen? Van me af schrijven kan toch ook op papier, of gewoon in Word? Van me af schrijven is 1 ding, maar er is nog een reden.

Er zijn niet veel mensen die van onze problemen weten. Wat familie, mijn ouders bijvoorbeeld, en enkele goede vrienden. Het is moeilijk om iedereen te vertellen wat er in me om gaat. Ik heb daar ook niet altijd behoefte aan en zin in. Zeker niet als de kinderen in de buurt zijn (ze zijn 7 en 4 jaar oud, kleine potjes met grote oren dus). Het is dan ook de bedoeling om deze mensen het adres te geven van mijn weblog zodat ze het kunnen lezen als ze daar behoefte aan hebben.

Om redenen die iedereen zelf mag bedenken (maar dat is volgens mij niet zo moeilijk), gebruik ik hier alleen fictieve namen. Geen namen die zomaar in me opgekomen zijn, maar namen die ik kies voor een reden. Mijn eigen naam is bijvoorbeeld Dette, herleid het maar dat is vast niet zo moeilijk. Ook het e-mail adres is hotmail en niet te herleiden. Ad zal zichzelf ongetwijfeld herkennen in het hele verhaal, ook hij heet zo om een reden. Voor mijn echtgenoot heb ik nog geen naam gevonden, dat komt snel. Zo probeer ik er voor te zorgen dat we ondanks de toch wel heel persoonlijke verhalen anoniem blijven.

Het is leuk om te zien dat er nu al gereageerd wordt door verschillende mensen. Ik hoop dat iedereen onze anonimiteit hier respecteert.

Het bezoekje aan het GGZ was niet echt spectaculair. Behandelplan: Depressie wegwerken en daarna persoonlijkheidsonderzoek en structureren. Ik ben benieuwd wanneer ik kan komen, moet "enkele weken" wachten op een uitnodiging. Zou het nog voor Kerst zijn?

Dan de financixebn. Gelukkig hebben we bij het regelen van de financixeble trubbel hulp. Wat zeg ik? Het gaat wel veel verder dan hulp alleen. Iemand uit onze directe omgeving, laat ik hem Ad noemen, trekt zich ons lot zo aan, dat hij alles, maar dan ook alles aan het uitzoeken en regelen is. Wij hebben Ad gemachtigd zodat hij zijn plannen ook kan omzetten in daden. Als we Ad mogen geloven, is de oplossing nabij. En waarom zouden we hem niet geloven? Omdat het te mooi is om waar te zijn, daarom. Het kan toch niet zo zijn dat alle shit die ik in jaren veroorzaakt heb in 1 klap weg is? Toch lijkt het erop dat dat het geval is. Vraag me niet hoe, maar Ad heeft het schijnbaar voor elkaar gekregen. Daar waar alle schermen op rood springen van de BKR coderingen als onze namen ingetoetst worden, heeft Ad toch groen licht gevonden. Ongelofelijk, maar fantastisch als het waar is.

Beste lezers, vinden jullie het heel erg dat ik het pas geloof als ik het zie en een handtekening mag zetten? Ik wil niet ondankbaar klinken en ik vertrouw Ad volledig, maar het kan haast niet waar zijn. Ik weet dat er allerlei voorwaarden en beperkingen vastzitten aan de nieuwe financixeble situatie, maar dan nog.

Zelfs nu heb ik geen idee hoe hoog de totale schuld is, wel weet ik (ongeveer) waar we achterstand van betaling hebben. Hypotheek (x80 3000), Ziektekostenverzekering (x80 2000), Gas en energie (x80 1000), Water (x80 100), Telefoon (x80 800). Bovendien hebben we een flexibel krediet (x80 10.000) of zoals collega blogger schuldige het zo mooi noemt: een flexibel verdriet. De lasten voor hypotheek en krediet alleen bedragen al 750 euro per maand.

Het masterplan van Ad. Alle schulden op een hoop gooien, de hypotheek verhogen en daarvan alles betalen. Dat klinkt misschien simpel, maar probeer het maar eens voor elkaar te krijgen. We zijn al sinds 2004 niet meer verzekerd. Het huis niet, de auto niet, geen WA, niks dus. Geroyeerd bij de verzekeringsmaatschappijen. Dat houdt in dat er dus geen maatschappij te vinden is, die je nog wil. Op 1 maatschappij na die Rialto heet, volgens Ad. Maar Rialto neemt dan wel een groot risico en daar zijn de premies dan ook naar. Toch zegt Ad dat de verzekering rond is en niet bij Rialto maar bij een "normale" maatschappij.

Volgende stap: de hypotheek verhogen. Ooit geprobeerd om een lening af te sluiten met een BKR codering? Dat schijnt niet te lukken. Niet dat ik er ervaring in heb, het leek mij vrij zinloos om Leen van Frisia te bellen, omdat ik het antwoord wel wist. Toch zegt Ad dat er een hypotheekofferte komt met (en nou wordt ie helemaal mooi) een brutomaandlast van ongeveer 400 euro!

Het grote geluk dat we hebben is ons huis. Of liever gezegd de overwaarde van ons huis. Die is echt gigantisch. Dat is dan vanaf het begin ook de noodoplossing geweest (en nog, als je het mij vraagt). Als er geen andere oplossing is, kunnen we altijd het huis nog verkopen. We zitten met een heel lage hypotheeksom (x80 55.000). Ons huis is inmiddels zo’n x80 300.000 (!) waard. De hypotheek wordt nu verhoogd naar x80 90.000, aflossingsvrij, en van dat bedrag wordt dus alles betaald wat er (nog) betaald moet worden.

Dat klinkt dus allemaal vrij aannemelijk maar, nogmaals, probeer het maar eens voor elkaar te krijgen. Geloven jullie het? Maandag weten we waarschijnlijk meer.

Nu ik heb besloten om een weblog te starten, word ik wel gedwongen om mijn gedachten op een rij te krijgen. Waar moet ik beginnen? Geen idee eigenlijk. Toch zal me deze vraag misschien vandaag nog een keer gesteld worden. Niet door mezelf dan, maar door een therapeut bij het GGZ. Daar mag ik vanmiddag naartoe om te horen wat het behandelplan wordt naar aanleiding van het intakegesprek dat ongeveer 3 weken geleden plaats heeft gevonden. De conclusie van dat intakegesprek was dat ik een depressie heb en dat kwam best hard aan.

o.k. ik voel me al tijden shit, heb nergens zin in, toon veel te weinig interesse in familie en vrienden, lach zelden nog, maar toch, ik dacht dat het wel weer beter zou gaan. Dat is niet zo. Zelfs nu er een last van me af is gevallen omdat mijn (onze) problemen "out in the open" zijn, voel ik me nog steeds beroerd. In plaats van rust merk ik dat er steeds meer chaos in mijn hoofd komt. Het enige dat sterk verbeterd is, is het feit dat ik niet meer bang hoef te zijn voor de post. Voorheen zat ik elke dag gespannen te wachten op de postbode om vervolgens alle post in de kliko te deponeren. Hoezo kop in het zand? Buiten de post, was het eigenlijk ook iedere dag spannend of en welke deurwaarder er nu weer zou aanbellen. Vooral op dinsdag en donderdag, dat blijken toch typische deurwaarderbezoekdagen te zijn.

De post wordt nu wel opengemaakt xe9n gelezen, maar gaat vervolgens door naar degene die onze problemen probeert op te lossen. (het kost me nog steeds moeite om post te openen, maar het wordt langzaamaan wel iets beter) De deurwaarders zijn gereduceerd tot ongeveer 2 per maand en dat is, hoe raar het ook klinkt, ook een opluchting. Bovendien hoef ik momenteel niet bang te zijn dat we worden afgesloten van gas/water/licht, al ben ik daarvan nog steeds niet 100% overtuigd. De telefoon is al afgesloten, dus dat geeft ook een hoop rust.

Voor mezelf begint het nu eigenlijk pas. De grote vraag is en blijft voorlopig waarom ik heb gedaan wat ik heb gedaan. Dat vraag ik mezelf af, dat vraagt mijn man me, dat vraagt mijn familie me en mijn vrienden, de therapeut, en ik kan ze er geen antwoord op geven…..

Waarschijnlijk wordt deze weblog net zo chaotisch als mijn hoofd, huis en leven is op dit moment. Ik hoop echter voor iedereen en niet in de laatste plaats voor mezelf, dat het na verloop van tijd gestructureerder gaat worden.

Financixeble problemen, en dat is dan zacht uitgedrukt. Jarenlang heb ik me in allerlei bochten gewrongen om rekeningen te betalen met alle bijbehorende boetes van administratiekosten, incassobureaus, deurwaarders, exploten en noem het allemaal maar op.

37 jaar, getrouwd, leuk huis, 2 kinderen en jarenlang de schijn opgehouden tot maandag 18 september 2006, toen ging de beerput open. Voor mijzelf maar ook voor mijn echtgenoot die van niks wist.